Nad autostradą zawisła ciężka, przytłaczająca cisza. Samochody mijały ich z szumem, światła reflektorów przecinały powietrze i znikały w oddali, lecz tutaj — na pasie awaryjnym — czas jakby się zatrzymał. Powietrze było gęste od napięcia, a każda sekunda ciągnęła się w nieskończoność.
Inspektor Kuzniecow stał z opuszczoną głową, wpatrując się w asfalt. Pewność siebie, którą jeszcze chwilę wcześniej demonstrował, rozsypała się bez śladu. Jego ramiona opadły, a w postawie nie było już dawnej stanowczości.
— Towarzyszu pułkowniku… załatwmy to tutaj, na miejscu — odezwał się cicho, niemal błagalnie. — Nie ma potrzeby, żeby to szło dalej.
Ania spojrzała na niego tak, jakby widziała więcej, niż mówił. W jej oczach nie było gniewu, lecz chłodna, nieustępliwa determinacja.
— „Załatwić na miejscu” — właśnie w tym tkwi problem, inspektorze — odpowiedziała spokojnie, lecz stanowczo. — Prawo jest jedno dla wszystkich. Dla pana również.
Sięgnęła po telefon i wybrała numer dyżurnego. Jej głos był równy, oficjalny:
— Pułkownik Sokołowa. Żądam skierowania grupy operacyjnej w celu udokumentowania możliwego przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza drogówki. Lokalizacja: … kilometr autostrady.
Roman stał obok, oszołomiony. Wciąż nie dowierzał temu, co się działo. Przywykł do tego, że w podobnych sytuacjach wszystko obracało się przeciwko niemu. Każdej chwili spodziewał się, że los znów się odwróci.
Po kilku minutach podjechał radiowóz na sygnale. Dowódca zmiany, major, wysiadł i gdy zobaczył legitymację Anii oraz jej stopień, natychmiast zrozumiał powagę sytuacji.
— Co się tutaj wydarzyło? — zapytał krótko.
Ania przedstawiła fakty jasno i rzeczowo: bezprawne żądanie pieniędzy, brak oficjalnej rejestracji wykroczenia, użycie siły bez podstawy prawnej.
— Kierowca jest gotów złożyć pisemne zeznanie — dodała.
Roman przełknął ślinę i kiwnął głową.
— Tak… jestem gotów. Powiem prawdę.
Kuzniecow próbował się wtrącić:
— On kłamie! Tylko sprawdzaliśmy dokumenty!
Ania odwróciła się gwałtownie w jego stronę.
— W takim razie proszę wyjaśnić, dlaczego zaproponował pan „co najmniej 3000 rubli”?
Zapadła wymowna cisza. Koledzy inspektora spojrzeli po sobie niepewnie. W końcu młody funkcjonariusz, dotąd milczący, powiedział cicho:
— Towarzyszu majorze… słyszałem rozmowę. Pieniądze rzeczywiście były żądane.
To był moment przełomowy. Twarz Kuzniecowa pobladła jeszcze bardziej.
Rozpoczęto sporządzanie oficjalnego raportu. Zapisywano wszystko: słowa, działania, dokładne godziny. Ania nalegała, by Roman przeszedł badanie lekarskie w celu udokumentowania ewentualnych śladów użycia siły.
Nagle Roman się rozpłakał.
— Przepraszam… po prostu zwykle to kończy się inaczej… Nikt nas nie słucha… — mówił drżącym głosem.
Ania poczuła, jak ściska ją w środku. Przypomniała sobie, dlaczego wybrała ten zawód — nie dla stopnia ani władzy, lecz dla sprawiedliwości.
— Dzisiaj zostanie pan wysłuchany — powiedziała łagodniej.
Gdy Kuzniecowa odprowadzano w celu dalszych wyjaśnień, wyszeptał:
— Zniszczyła mi pani życie…
Ania odpowiedziała spokojnie:
— Nie. To pan zrobił to sam.
Kiedy wszystko dobiegło końca, Roman podszedł do niej.
— Dziękuję… gdyby nie pani…
— Podziękuje mi pan wtedy, gdy system zacznie działać tak, że takie sytuacje przestaną się zdarzać — odparła.
Wsiadła z powrotem do taksówki. Przed nią był ślub brata. Ale urlop przestał być zwykłym urlopem.
Wiedziała, że to nie koniec.
To był dopiero początek.
