**Część 2 – Dalszy ciąg historii**
Pod fotografią przyklejono białą kartkę.
Widniał na niej napis wielkimi literami:
**DOKŁADNIE TO CHCIAŁEM ZOBACZYĆ.**
Stałam przed drzwiami gabinetu Alexandru Ionescu, trzymając torbę w dłoni i mając wrażenie, że wszyscy na piętrze liczą każdy mój oddech.
Lavinia opierała się o biurko ze skrzyżowanymi ramionami.
— Ładna sukienka, Mara.
Odwróciłam się w jej stronę.
— Dziękuję.
— Zdjęcie też ładne. Bardzo… intymne.
Dwie koleżanki natychmiast spuściły wzrok.
— Jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz to wprost.
Lavinia się uśmiechnęła.
— Ja? Nic. Po prostu wczoraj zostałaś zwolniona, a kilka godzin później spacerowałaś pod rękę z właścicielem firmy po parku Herăstrău. Teraz już lepiej rozumiemy, jak udało ci się utrzymać tutaj przez sześć lat.
Poczułam, jak krew napływa mi do twarzy.
— Co dokładnie rozumiecie?
— Mara, nie rób z nas idiotów.
Drzwi się otworzyły.
W progu pojawił się Alexandru w swoim szarym garniturze, jakby poprzedni wieczór nigdy się nie wydarzył.
— Mara, wejdź.
Minęłam go.
— To pan umieścił tam to zdjęcie?
— Tak.
Odwróciłam się gwałtownie.
— W takim razie proszę je zdjąć.
— Natychmiast.
— Nie za chwilę. Teraz. Wczoraj wyrzucił mnie pan jak złodziejkę. Dzisiaj połowa firmy uważa, że jestem pana kochanką.
Alexandru nie próbował się bronić.
Zamknął drzwi i usiadł.
— Masz rację.
— Nie chcę mieć racji. Chcę wiedzieć, co się tutaj dzieje.
Wyjął z szuflady teczkę i przesunął ją w moją stronę.
— Czytaj.
Pierwszym dokumentem był raport, który przygotowałam trzy tygodnie wcześniej.
Znałam go niemal na pamięć.
Tyle że liczby nie były już moje.
Przy dwóch umowach widniały znacznie niższe koszty niż te, które wpisałam w oryginalnej wersji.
— To nie jest wersja, którą wysłałam.
— Wiem.
— Kto ją zmienił?
— Czytaj dalej.
Pod raportem leżało kilka wydrukowanych e-maili.
Pierwszy był od Lavinii do Cătălina:
„Jeśli stary każe Marze jeszcze raz sprawdzić umowy, mamy problem.”
Następny:
„Musi wyglądać tak, jakby to ona zmieniła liczby. Inaczej dotrze do dostawców.”
Zaschło mi w ustach.
— Jakich dostawców?
Alexandru przesunął w moją stronę kolejne trzy kartki.
Natychmiast rozpoznałam nazwy firm.
Dwie z nich otrzymały w ciągu ostatniego roku ważne kontrakty.
— Należą do ludzi związanych z Cătălinem. Jedna jest zarejestrowana na nazwisko jego szwagra.
Spojrzałam na niego.
— Wiedział pan?
— Od czterech dni.
— Trzy miesiące temu mówiłam panu, że ich ceny nie mają żadnego sensu.
— To też wiem.
Położyłam dłonie na teczce.
— Więc dlaczego zwolnił pan mnie?
— Ponieważ oni myśleli, że jeszcze niczego nie wiem.
— I?
— Chciałem, żeby nadal tak myśleli.
Wstałam.
— Czyli upokorzył mnie pan przed całą firmą tylko po to, żeby zobaczyć, co zrobią?
— Tak.
— Bez pytania mnie o zgodę.
— Gdybym ci powiedział, nie wyglądałoby to wiarygodnie.
Zaśmiałam się krótko i gorzko.
— Dla mnie było bardzo prawdziwe.
Milczał.
— Wczoraj wyszłam stąd z płaczem, Alexandru.
Po raz pierwszy zwróciłam się do niego po imieniu w jego gabinecie.
— Wiem.
— Nie, nie wie pan. Cătălin powiedział ludziom, że ukradłam informacje. A Lavinia właśnie zasugerowała przy wszystkich, że utrzymałam stanowisko dlatego, że z panem sypiam.
Jego szczęka się zacisnęła.
— Powiedziała to?
— Prawie słowo w słowo.
Alexandru wstał.
— W takim razie popełniła dokładnie ten błąd, na który czekałem.
— Jaki?
Wziął telefon ze stołu.
— Wczorajsze zdjęcie nie zostało zrobione po to, żeby przekonać ich, że jesteśmy w związku.
— Trudno w to uwierzyć.
— Zostało zrobione po to, żebym zobaczył, kto pierwszy pospieszy się wykorzystać to kłamstwo przeciwko tobie.
Pokazał mi ekran.
Zdjęcie zostało wysłane tuż przed północą na wewnętrzną grupę kierownictwa.
Nie przez Alexandru.
Przez Cătălina.
Pod nim napisał:
„Myślę, że teraz wszyscy rozumiemy, dlaczego Mara miała w firmie tyle swobody.”
Lavinia odpowiedziała:
„Mówiłam ci. Jeśli wybuchnie skandal, problemy w raportach też możemy zrzucić na nią.”
Potem Cătălin:
„Usuń stare rozmowy i jutro sprawdź komputer w administracji.”
Przeczytałam ostatnie zdanie dwa razy.
— Jaki komputer?
— Ten, z którego uzyskano dostęp do twojego konta.
Spojrzałam na niego.
Alexandru kontynuował:
— Wieczorem, kiedy ktoś zmienił raport, byłaś w Brașovie na spotkaniu z dystrybutorem. Mamy rachunek z hotelu, paragony za paliwo i potwierdzenie spotkania.
— Więc jak dostali się na moje konto?
— Tymczasowe hasło, które dział IT zresetował ci dwa dni wcześniej, trafiło do Cătălina, ponieważ to on zatwierdza wnioski działu.
Natychmiast sobie przypomniałam.
Mój laptop się zablokował.
To Cătălin powiedział mi:
„Zostaw, załatwię to z IT.”
Zrobiło mi się niedobrze.
— A pieniądze?
Alexandru spojrzał na mnie.
— Tutaj zaczyna się naprawdę brzydka część.
Nie chodziło o zwykłą zemstę między współpracownikami.
W ciągu ostatnich czternastu miesięcy firmy związane z Cătălinem wystawiały zawyżone faktury za usługi albo pobierały opłaty za prace, które nie zostały wykonane w całości.
Różnice na pojedynczych fakturach nie były ogromne.
Właśnie dlatego tak trudno było je zauważyć.
Kilka tysięcy tutaj.
Dziesięć tysięcy tam.
Dodatkowa „usługa konsultingowa”.
Transport naliczony dwa razy.
Po zsumowaniu różnice przekraczały kilkaset tysięcy lei.
A ja zaczęłam zadawać pytania.
— Dlatego chcieli się mnie pozbyć?
— Nie tylko pozbyć.
Alexandru wyjął kolejny dokument.
— Chcieli, żebyś odeszła ze zniszczoną reputacją. Gdyby zwolniono cię za fałszowanie raportów, wszystko, co później powiedziałabyś o kontraktach, brzmiałoby jak zemsta byłej pracownicy.
To uderzyło mnie mocniej niż samo zwolnienie.
Nie chcieli tylko mojego stanowiska.
Chcieli, żeby już nikt nigdy mi nie uwierzył.
— Gdzie jest Cătălin?
— W sali konferencyjnej.
— Wie, że pan już wie?
— Od około dziesięciu minut.
— A Lavinia?
— Też tam jest.
Spojrzałam przez szklaną ścianę.
Żaluzje w sali konferencyjnej były zasłonięte.
— Co teraz?
— Teraz to już nie ja będę urządzał przedstawienie.
Alexandru nacisnął przycisk interkomu.
— Proszę, poproś ich tutaj.
Kilka minut później Cătălin i Lavinia weszli do gabinetu.
Cătălin zupełnie nie przypominał mężczyzny, który poprzedniego dnia ze sztucznym współczuciem spuścił wzrok, kiedy mnie zwalniano.
— Co ona tutaj robi? — zapytał.
Alexandru oparł się o biurko.
— Pracuje tutaj.
Cătălin zamrugał.
— Wczoraj ją zwolniłeś.
— Cofnąłem tę decyzję.
— Nie możesz…
Alexandru uniósł rękę.
— Uważaj, jak dokończysz to zdanie.
Lavinia spojrzała na mnie.
— Czyli wszystko było ustawione?
Odpowiedziałam, zanim zrobił to Alexandru.
— Część, w której zmienialiście dokumenty, wcale nie wygląda na ustawioną.
Cătălin gwałtownie odwrócił się do niej.
— Mówiłem ci, żebyś się nie odzywała!
W pokoju zapadła cisza.
Lavinia stała z otwartymi ustami.
Alexandru spojrzał na Cătălina.
— Interesujące.
Cătălin zbyt późno zrozumiał, co właśnie zdradził.
— Nie to miałem na myśli.
— Więc powiedz, co miałeś na myśli.
— Cała ta historia jest absurdalna. Mara miała dostęp do raportów. Mara przeprowadzała kontrole. Mara…
Wyjęłam telefon.
— Mara była w Brașovie, kiedy ktoś zalogował się na jej konto.
Nie dokończył.
Alexandru położył na stole raport techniczny.
— Dostęp nastąpił z komputera w biurze administracyjnym o 21:46.
Cătălin spróbował się roześmiać.
— Dziesiątki ludzi mogą tam wejść.
— Zgadza się.
Alexandru położył obok kolejną kartkę.
— Ale tylko jedna osoba weszła do budynku o 21:31, używając swojej osobistej karty dostępu.
Cătălin spojrzał na dokument.
Jego twarz się zmieniła.
Lavinia zrobiła krok do tyłu.
— Cătălin, mówiłeś mi, że…
— Zamknij się!
Tym razem krzyknął.
Alexandru nawet nie drgnął.
— Dokładnie to chciałem zobaczyć.
Odwróciłam się w jego stronę.
Te same słowa, które widniały na drzwiach.
Tylko że teraz już rozumiałam.
Cătălin wstał.
— Po wszystkim, co zrobiłem dla tej firmy, traktujesz mnie jak przestępcę?
— To nie ja zdecydowałem, co zrobiłeś dla tej firmy.
Alexandru ponownie nacisnął interkom.
— Możesz poprosić kogoś z działu prawnego?
Cătălin zaczął mówić bardzo szybko. Twierdził, że to nie był jego pomysł, że dostawcy są uczciwi, że różnice można wyjaśnić i że Lavinia źle zrozumiała niektóre instrukcje.
Lavinia wybuchła.
— Teraz zrzucasz winę na mnie?
— To ty wysyłałaś wiadomości!
— Bo ty mówiłeś mi, co mam pisać!
I wtedy wszystko się skończyło.
Nie dlatego, że przyznali się do wszystkiego.
Ale dlatego, że zaczęli atakować siebie nawzajem.
Każde próbowało ratować własną skórę, ujawniając wszystko, co wiedziało o drugim.
Alexandru im nie przerywał.
Tylko słuchał.
Ostatecznie oboje zostali zawieszeni do czasu zakończenia dochodzenia. Zablokowano im dostęp do systemów firmy, a dokumenty przekazano prawnikom i audytorom.
Kiedy wyszli, Alexandru przez kilka sekund patrzył na drzwi.
Potem odwrócił się do mnie.
— Mara…
— Nie.
— Pozwól mi chociaż…
— Nie teraz.
Wskazałam na zdjęcie, które wciąż wisiało na zewnątrz.
— Najpierw naprawimy to, co pan zrobił.
Skinął głową.
Wyszedł z gabinetu.
Ja zostałam w progu.
Alexandru zdjął zdjęcie z drzwi.
Następnie zwrócił się do wszystkich pracowników.
— Proszę o chwilę uwagi.
Wszyscy umilkli.
— Wczoraj zwolniłem Marę na waszych oczach. Zrobiłem to w ramach wewnętrznego dochodzenia i uznałem, że cel usprawiedliwia metodę.
Spojrzał na mnie.
— Nie usprawiedliwiał.
Lavinii nie było już tam, żeby się uśmiechać.
Ale wiele osób, które wcześniej szeptały albo się śmiały, nadal było obecnych.
— Mara nie fałszowała raportów, nie przekazywała informacji konkurencji i nie czerpała żadnych korzyści z osobistej relacji ze mną. To zdjęcie zostało zrobione na moją prośbę. Sugestie i plotki, które krążyły na jej temat, są nieprawdziwe.
Uniósł fotografię.
— A fakt, że to ja stworzyłem sytuację, która pozwoliła tym plotkom się pojawić, jest moją odpowiedzialnością.
Potem spojrzał mi prosto w oczy.
— Mara, przepraszam cię.
Nie wybaczyłam mu od razu.
I chyba właśnie to go zaskoczyło.
— Przyjmę przeprosiny, kiedy ludzie tutaj poznają prawdę równie wyraźnie, jak wcześniej poznali kłamstwo.
Skinął głową.
— Tak będzie.
W kolejnych tygodniach audyt zaszedł znacznie dalej, niż się spodziewałam.
Odkryto zawyżone kontrakty, nieuzasadnione zgody oraz płatności na rzecz firm związanych z Cătălinem. Nie wszystkie początkowe podejrzenia się potwierdziły, ale to, co udało się udowodnić, było wystarczające.
Cătălin już nie wrócił.
Lavinia również odeszła po zakończeniu wewnętrznych procedur.
Odzyskałam swoje stanowisko, wszystkie należne mi świadczenia i wynagrodzenie, a firma wydała oficjalny komunikat jasno stwierdzający, że moje odsunięcie nie było spowodowane żadnym przewinieniem zawodowym z mojej strony.
Myślałam, że na tym wszystko się skończyło.
Nie skończyło się.
Prawie dwa miesiące po skandalu Alexandru ponownie wezwał mnie do swojego gabinetu.
Tym razem drzwi były otwarte.
— Pod koniec roku odchodzę.
— Wiem.
— Zarząd rozpoczyna rekrutację na stanowisko nowego dyrektora operacyjnego.
Od razu zrozumiałam.
— Jeśli zamierza mi pan zaproponować to stanowisko, moja odpowiedź brzmi: nie.
Uniósł brew.
— Nawet jeszcze nie skończyłem.
— Właśnie dlatego mówię to teraz.
— Nie chcę ci go proponować.
Zamilkłam.
Uśmiechnął się.
— Chcę, żebyś o nie zawalczyła.
To było coś zupełnie innego.
— Razem z pozostałymi kandydatami?
— Tak.
— Rozmowy z zarządem?
— Tak.
— Kandydaci spoza firmy?
— Tak.
— Pan będzie głosował?
— Jeśli ci to przeszkadza, nie.
— Przeszkadza mi.
Roześmiał się.
— W takim razie nie będę głosował.
Spojrzałam na niego.
— Jeśli dostanę to stanowisko, chcę, żeby nikt nie mógł powiedzieć, że to pan mi je dał.
Alexandru przez kilka sekund patrzył na fotografię leżącą na jego biurku obrazkiem do dołu.
— Myślę, że oboje mamy już dość tej historii.
Trzy miesiące później weszłam do sali posiedzeń zarządu na ostatnią rozmowę kwalifikacyjną.
Alexandru nie było w środku.
Na moją prośbę.
Kiedy przewodniczący zarządu podał mi rękę, początkowo nawet nie zrozumiałam, co do mnie mówi.
— Gratulacje, pani Maro. Zarząd zagłosował. Stanowisko jest pani.
Zaledwie kilka miesięcy wcześniej wychodziłam z tego samego budynku z rzeczami spakowanymi do kartonu, przekonana, że sześć lat mojej pracy zostało przekreślonych jednym zdaniem.
Teraz wchodziłam do kierownictwa firmy.
Nie dlatego, że Alexandru mnie lubił.
Nie dlatego, że zrobiłam sobie z nim zdjęcie nad jeziorem.
I z pewnością nie dlatego, że byłam „ulubienicą starego”, jak powiedziała Lavinia.
Przeszłam przez ten sam proces rekrutacyjny co pozostali.
I wygrałam.
Ostatniego dnia Alexandru w firmie znalazłam na swoim biurku kopertę.
W środku była fotografia.
To samo zdjęcie, przez które kiedyś chciałam zapaść się pod ziemię ze wstydu.
Na odwrocie Alexandru napisał odręcznie:
„Mara, chciałem sprawić, żeby to oni popełnili błąd, a ostatecznie sam popełniłem go jako pierwszy. Przepraszam.”
Przez kilka sekund patrzyłam na fotografię.
Potem schowałam ją do szuflady.
Alexandru pojawił się w drzwiach.
— Nie powiesisz jej na ścianie?
— Nie.
— Na drzwiach?
Spojrzałam na niego.
— Jeśli jeszcze kiedykolwiek wspomni pan o tych drzwiach, podrę to zdjęcie.
Zaczął się śmiać.
— Zrozumiałem.
— I jeszcze jedno.
— Mów.
— Następnym razem, kiedy będzie pan chciał uratować czyjąś reputację, proszę najpierw jej nie niszczyć.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
— Tego się nauczyłem.
Potem wyciągnął do mnie rękę.
— Dbaj o firmę.
— Taki mam zamiar.
Odszedł bez przemówień i bez oklasków.
A fotografia została w mojej szufladzie.
Nie dlatego, że przypominała mi, jak Alexandru Ionescu mnie „uratował”.
Lecz dlatego, że przypominała mi tamten poranek, kiedy cała firma była przekonana, że wie, dlaczego zaszłam tak daleko.
I dzień, w którym wszyscy dowiedzieli się, jak bardzo się mylili.
