„Myślisz, że twój błyszczący samochód nadaje ci znaczenie?“ – Andrej lekko uniósł brwi, wpatrując się w Viktorię przez kryształowy wazon pełen owoców.
Jego głos brzmiał jak szelest noża na szkle.
Olga, która akurat układała porcelanowe talerze, na moment zatrzymała się. Viktoria dostrzegła, jak jej matka mocniej chwyta brzeg stołu, starając się ukryć drżenie rąk.
„A twoje jedwabne krawaty nie zakryją pustki kryjącej się za twoim nadmuchanym wyglądem“, odpowiedziała dziewczyna, łapiąc przy tym wzrok matki.
Niedzielne obiady stały się coraz rzadszymi chwilami radości. Zamiast śmiechu, pojawiły się wymuszone uśmiechy i spojrzenia, które nie spotykały się ze sobą.
Andrej teatralnie poprawił węzeł swojej krawata, jakby poprawiał koronę.
„Kochanie“, zwrócił się do Olgi, nie spuszczając wzroku z Viktorii, „podaj mi sól. Tę, tańszą niż twój drogi latte z cynamonem.“
Viktoria bez słowa przesunęła solniczkę bliżej. Jego palce, które ściskały kryształową szklankę, przypominały pazury drapieżnika, który ostrożnie obserwuje swoją ofiarę.
Trzy lata temu uchodził za ideał – prezenty, komplementy, galanteryjne gesty. Lecz maska „idealnego męża“ opadła, ukazując pragnienie kontroli.
„Mamo, ta sałatka to arcydzieło!“, próbowała przerwać ciszę, która wisiała w powietrzu jak napięta struna.
„Nic dziwnego“, westchnął Andrej, przesuwając talerz na bok. „Twoja matka przynajmniej potrafi coś zrobić w kuchni.
W przeciwieństwie do karierowiczów, którzy zapomnieli, gdzie jest ich miejsce.“
Olga sięgnęła po chleb, a jej rękaw podwinął się, ukazując żółty ślad na nadgarstku. Viktoria poczuła, jak w jej piersi rozchodzi się metaliczna drętwota.
W kuchni, oświetlonej ostatnimi promieniami zachodzącego słońca, dźwięk talerzy łączył się z głośnymi dźwiękami telewizora dochodzącymi z salonu.
„To od szafy?“ – szepnęła Viktoria, wskazując na siniaka.
„Zderzyłam się z czymś…“, odpowiedziała Olga, odwracając się, by pocierać perfekcyjnie czysty talerz nożem.
„Z czyimiś palcami?“
Ciężkie, równomierne kroki sprawiły, że zapadła cisza. Andrej stanął w drzwiach, niczym burzowa chmura.
„Rozmawiacie o tajemnicach?“ – jego uśmiech był ostrzejszy niż nóż.
„Rozmawiałyśmy o raporcie kwartalnym“, skłamała Olga, ściskając brzeg swojego fartucha.
„Nasza Vika to teraz ważna postać“, powiedział, podchodząc bliżej. Viktoria zauważyła, jak matka instynktownie opiera się o ścianę. „Nie zapominaj, to ja tutaj rządzę.“
Zszedł, pozostawiając po sobie głuchą ciszę. Olga starła twarz dłonią, jakby chciała otrzeć niewidzialną łzę.
„Przestań to znosić“, przytuliła ją Viktoria, czując, jak kruche są ramiona matki. „Wszystko się zmieni.“
„Gratuluję awansu, Viktorio Andrejewno!“, powiedziała sekretarka, wręczając jej teczkę.
Viktoria palcem przesunęła po wypukłym napisie na kopercie: „Akta personalne“.
Jej serce zaczęło bić szybciej, gdy otworzyła dokument. Andrej Stepanowicz Kotow. Jego los zależał teraz od jej podpisu.
W sali konferencyjnej, pełnej zapachu świeżo parzonej kawy i napięcia, Viktoria pozwoliła sobie na krótką przerwę. Setki oczu śledziły każdy jej ruch.
„Projekt ‘Feniks’ jest opóźniony o dwa miesiące“, jej głos brzmiał czysto jak uderzenie metronomu. „Odpowiedzialny jest Andrej Stepanowicz.“
Siedział w ostatnim rzędzie, jego twarz stopniowo bledła.
„Jutro oczekuję wyjaśnienia. I planu naprawczego“, dodała, patrząc mu prosto w oczy. W jego oczach odbijało się pytanie, którego nie odważył się wypowiedzieć.
„Teraz to ja ustalam zasady“, pomyślała Viktoria, wstrzymując się od uśmiechu.
W jej kieszeni spoczywało zdjęcie – jej matka w parku, śmiejąca się, jak trzy lata temu. Wyjmie je, gdy wszystko się skończy.
Reszta historii rozwija się podobnie, ale chętnie dostosuję inne części, jeśli zechcesz.
