Elena poczuła, jak uginają się pod nią nogi.
— Panie doktorze… co jest mojej córeczce?
Lekarz nie odpowiedział od razu. Odwrócił się do pielęgniarki, która właśnie pojawiła się na korytarzu.
— Chirurgia dziecięca, natychmiast. I proszę zgłosić, że mamy sześcioletnią dziewczynkę z podejrzeniem powikłanego ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego.
Te słowa spadły na Elenę jak grom z jasnego nieba.
— Zapalenie wyrostka? Ale… powiedział pan, że to może być tylko niestrawność…
Lekarz spuścił wzrok. Zniknęła cała pewność siebie, którą jeszcze przed chwilą miał.
— Pomyliłem się. Przepraszam. Teraz musimy działać szybko.
Marię natychmiast zabrano na dalsze badania. Elena szła obok niej korytarzem, mocno trzymając ją za rękę.
— Mamusiu, dokąd mnie zabierają?
— Jestem tutaj, kochanie. Mama nigdzie nie pójdzie.
Za nimi ciocia Viorica nadal stała nieruchomo obok swojego wiadra.
Nie powiedziała: „A nie mówiłam?”
Nie uśmiechała się.
Nie chciała mieć racji.
Chciała tylko, żeby dziewczynka wyzdrowiała.
Badania przeprowadzone w pośpiechu potwierdziły obawy lekarzy. Maria miała ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, a jej stan wymagał natychmiastowej operacji.
Kiedy chirurg dziecięcy przyszedł porozmawiać z Eleną, kobieta ledwo trzymała się na nogach.
— Przyjechali państwo w samą porę — powiedział lekarz. — Ale nie była to już sytuacja, którą mogliśmy bezpiecznie odłożyć na później.
Elena zakryła usta dłonią.
W jej głowie wciąż powracał ten sam obraz.
Lekarz odchodzący korytarzem.
Ona siedząca na krześle.
Maria, która stawała się coraz słabsza.
I ciocia Viorica odkładająca mopa.
— Czy mogę z nią zostać? — zapytała Elena.
— Dopóki będziemy ją przygotowywać, tak.
Nastąpiły najdłuższe godziny w jej życiu.
Elena chodziła tam i z powrotem po tym samym korytarzu, na którym wcześniej czekała. Teraz jednak każda minuta wydawała się trwać całą wieczność.
Ciocia Viorica wciąż tam była.
W ciszy myła podłogę.
Po pewnym czasie Elena podeszła do niej.
— Pani Viorico…
Kobieta odwróciła się.
Elena chciała coś powiedzieć, ale wybuchnęła płaczem.
— Gdyby pani tu nie było…
Ciocia Viorica odłożyła mopa.
— Nie myśl teraz o tym. Dziewczynka jest w dobrych rękach.
— A gdybym pojechała z nią do domu?
Viorica ujęła jej dłonie.
— Nie pojechałaś. To jest najważniejsze.
Elena spojrzała na nią przez łzy.
— Dlaczego pani to zrobiła?
Ciocia Viorica przez kilka sekund milczała.
— Bo jestem matką. I babcią.
Spojrzała w stronę drzwi oddziału.
— Pracuję tutaj od piętnastu lat. Nie znam się na medycynie. Nie potrafię stawiać diagnoz. Ale nauczyłam się jednej rzeczy: kiedy matka mówi ci, że jej własne dziecko nie jest już takie jak godzinę wcześniej, przynajmniej jej słuchasz.
Elena objęła ją.
Viorica była przez chwilę zaskoczona, a potem delikatnie poklepała ją po plecach.
— No już, wystarczy. Zachowaj łzy na chwilę, kiedy Maria wyjdzie i zacznie narzekać, że jest głodna.
Po raz pierwszy tego wieczoru Elena się uśmiechnęła.
Krótko po północy na korytarzu pojawił się chirurg.
Elena poderwała się tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.
— Pani Elena?
— Tak!
— Operacja się zakończyła. Dziewczynka jest w stabilnym stanie.
Elena zakryła twarz dłońmi i zaczęła płakać.
Tym razem były to łzy ulgi.
— Czy mogę ją zobaczyć?
— Wkrótce.
Ciocia Viorica obserwowała wszystko z końca korytarza.
Elena natychmiast odwróciła się w jej stronę.
Nie musiała nic mówić.
Viorica zrozumiała wszystko, patrząc na jej twarz.
I uśmiechnęła się.
Następnego ranka do sali wszedł ten sam lekarz, który wcześniej odesłał Elenę.
Maria spała.
Elena siedziała przy jej łóżku.
Lekarz zatrzymał się kilka kroków od niej.
— Pani Eleno…
Kobieta spojrzała na niego.
— Przyszedłem panią przeprosić.
Elena nic nie odpowiedziała.
— Wyciągnąłem wniosek, zanim dokładnie zbadałem dziecko. Nie powinienem był tego robić. Niezależnie od tego, jak bardzo zatłoczony był oddział, powinienem był zauważyć, że jej stan się zmienił.
— A gdybym pojechała z nią do domu?
To pytanie sprawiło, że zamilkł.
— Nie wiem, co by się wtedy stało. I właśnie w tym tkwi problem.
Elena spojrzała na swoją córkę.
— Nie prosiłam pana o przysługę. Prosiłam tylko, żeby spojrzał pan na moje dziecko.
— Wiem.
Lekarz spuścił głowę.
— I bardzo mi przykro.
Tego samego popołudnia ciocia Viorica weszła do sali z mopem i wiadrem.
Maria już nie spała.
Kiedy ją zobaczyła, lekko się uśmiechnęła.
— To pani jest tą kobietą, która pokłóciła się z lekarzem?
Viorica wybuchnęła śmiechem.
— Kto ci takich głupot naopowiadał?
Maria wskazała na swoją mamę.
— Mama.
— Ja się z nikim nie kłóciłam. Po prostu przypomniałam panu doktorowi, że ma coś do zrobienia.
Elena roześmiała się po raz pierwszy od dwóch dni.
Zanim Viorica wyszła, Maria wyciągnęła do niej rękę.
— Dziękuję.
Kobieta przez chwilę stała nieruchomo.
Potem ostrożnie ujęła jej małą dłoń.
— Wracaj do zdrowia. To jedyne podziękowanie, jakiego chcę.
Kilka dni później Elena i Maria mogły wrócić do domu.
Przy wyjściu ze szpitala ponownie przeszły przez korytarz, na którym wszystko się zaczęło.
Ciocia Viorica myła podłogę.
Ta sama uniform.
Ten sam mop.
Ta sama kobieta, obok której każdego dnia przechodziły setki ludzi, nie znając nawet jej imienia.
Maria puściła rękę mamy i pobiegła do niej.
— Ciociu Viorico!
Kobieta odwróciła się.
Dziewczynka ją przytuliła.
Viorica stała z mopem w jednej ręce, a drugą mocno przytulała dziecko do piersi.
Elena patrzyła na nie ze łzami w oczach.
Tego wieczoru ciocia Viorica nie przeprowadziła żadnej operacji.
Nie postawiła diagnozy.
Nie nosiła białego fartucha i nie miała żadnego dyplomu na ścianie.
Zrobiła coś znacznie prostszego.
Zobaczyła dziecko, które potrzebowało pomocy, i odmówiła odwrócenia wzroku.
Bo czasami człowieczeństwo nie przychodzi wraz z tytułami i stanowiskami.
Czasami ma na sobie roboczy uniform, zmęczone dłonie i mop oparty o ścianę.
