ROZDZIAŁ 1. TECZKA Z CUDZĄ PRAWDĄ
Natalia Wiktorowna powoli otworzyła teczkę i przez kilka sekund milczała, jakby starannie dobierała słowa. Jej twarz była poważna, a wzrok utkwiony w dokumentach przed nią.
Anastazja patrzyła na nią z niezrozumieniem. Od pierwszej chwili czuła, że dzieje się coś niepokojącego.
— Co się stało? — zapytała cicho.
Natalia Wiktorowna wzięła głęboki oddech.
— Wczoraj, podczas rejestracji waszego małżeństwa, doszło do błędu technicznego przy synchronizacji danych między rejestrami federalnymi — powiedziała w końcu.
Anastazja zmarszczyła brwi.
— I co to znaczy?
Urzędniczka zdjęła okulary i ostrożnie położyła je na biurku.
— Dziś rano system zakończył weryfikację danych pani męża. Otrzymaliśmy informacje, które powinny były być dostępne jeszcze przed ceremonią.
Serce Anastazji ścisnęło się boleśnie.
— Jakie informacje?
Natalia Wiktorowna spojrzała jej prosto w oczy.
— Z oficjalnych danych wynika, że Dmitrij Andriejewicz jest już w legalnym związku małżeńskim.
Świat jakby się zachwiał.
— Co…?
— Bardzo nam przykro.
— To niemożliwe! — głos Anastazji się załamał. — Wczoraj sami nas pobraliście!
Kobieta skinęła głową.
— Właśnie dlatego musieliśmy natychmiast panią wezwać, gdy tylko wykryliśmy błąd.
Anastazja zerwała się z krzesła.
— Nie. Nie, to pomyłka. Musieliście coś pomieszać.
Natalia Wiktorowna podała jej kilka wydruków.
Drżącymi rękami Anastazja je chwyciła.
Na jednym z dokumentów znajdowało się zdjęcie Dmitrija.
Data zawarcia małżeństwa: siedem lat temu.
Imię żony: Elena Gromowa.
Jej ręce zaczęły drżeć jeszcze mocniej.
— To niemożliwe…
— My również mieliśmy nadzieję, że to błąd — odpowiedziała spokojnie Natalia Wiktorowna. — Ale dane zostały potwierdzone w kilku bazach.
W pokoju zapadła cisza.
W głowie Anastazji zaczęły pojawiać się wspomnienia.
Rok i pół związku.
Zaręczyny.
Wspólne plany na przyszłość.
Remont mieszkania.
Rozmowy o dzieciach.
I ani jednego sygnału.
Ani jednego.
— Jesteście pewni? — zapytała cicho.
— Niestety tak.
— To dlaczego nie został zatrzymany? Dlaczego wczoraj doszło do ceremonii?
— Ponieważ informacje dotarły dopiero po ślubie. Sami staliśmy się ofiarami tej sytuacji.
Po plecach Anastazji przeszedł lodowaty dreszcz.
— Czyli… moje małżeństwo jest nieważne?
— Najprawdopodobniej tak.
Zakryła twarz dłońmi.
Łzy popłynęły same.
— Muszę z nim porozmawiać.
Ale Natalia Wiktorowna nagle ją powstrzymała.
— Jest jeszcze coś.
Anastazja podniosła głowę.
— Co jeszcze?
Urzędniczka wyjęła drugi dokument.
— Skontaktowaliśmy się z kobietą, która figuruje jako jego żona.
— I?
— Powiedziała coś dziwnego.
— Co takiego?
Natalia Wiktorowna zawahała się.
— Powiedziała: „Jeśli to Nastia, przekażcie jej, żeby natychmiast odeszła od Dmitrija. Zanim będzie za późno”.
Anastazja zastygła.
— Ona zna moje imię?
— Tak.
— Ale skąd?
Natalia Wiktorowna pokręciła głową.
— Nie wyjaśniła tego.
W tym momencie telefon Anastazji zawibrował.
Na ekranie pojawiło się:
„Ukochany mąż ❤️”
Chwilę później przyszła wiadomość:
„Nastia, gdzie jesteś? Zaczynam się martwić.”
Anastazja patrzyła na ekran.
Po raz pierwszy od czasu ich poznania poczuła coś zupełnie innego.
Prawdziwy strach.
ROZDZIAŁ 3. KROKI NA KORYTARZU
Kroki stawały się coraz bliższe.
Każdy dźwięk odbijał się w umyśle Anastazji jak głuche uderzenie, jakby ktoś metodycznie odliczał ostatnie sekundy do czegoś nieuniknionego. Serce biło jej tak mocno, że niemal zagłuszało wszystko inne.
— Osobom postronnym wstęp wzbroniony! — powiedział ostro pracownik urzędu stanu cywilnego z korytarza.
Ale kroki nie zatrzymały się.
Anastazja instynktownie cofnęła się głębiej do biura i ścisnęła torbę przy piersi, jakby mogła ją ochronić przed tym, co miało nadejść. Natalia Wiktorowna szybko zamknęła teczkę leżącą na biurku i ruszyła w stronę drzwi.
— Do archiwum. Natychmiast — powtórzyła jeszcze stanowczej.
— Nie mogę po prostu zniknąć… — wyszeptała Anastazja drżącym głosem. — To on. Dmitrij.
Jego imię zabrzmiało nagle obco.
Jakby nie należało już do mężczyzny, którego kiedyś kochała.
W tej samej chwili gdzieś na korytarzu otworzyły się drzwi.
A potem rozległ się głos.
Spokojny.
Znajomy.
Zbyt spokojny.
— Nastia… wiem, że tam jesteś.
Anastazja zamarła.
— On… on wie — szepnęła.
Natalia Wiktorowna i jej koleżanka wymieniły zaniepokojone spojrzenia.
— Nie odpowiadać.
Dmitrij zrobił jeszcze kilka kroków.
— Musimy tylko porozmawiać — powiedział. — Bez histerii. Bez tych wszystkich… nieporozumień.
Słowo „nieporozumienia” uderzyło jak policzek.
Anastazja podeszła bliżej drzwi. Ręce jej drżały, ale spróbowała opanować głos.
— Jesteś żonaty?! — krzyknęła.
Na korytarzu zapadła cisza.
Zbyt długa.
Zbyt ciężka.
Po chwili rozległ się cichy, krótki śmiech.
— Kto ci to powiedział?
To nie była odpowiedź przecząca.
To nie było „nie”.
To była ucieczka od prawdy.
Natalia Wiktorowna natychmiast włączyła wewnętrzny interkom.
— Ochrona na główny korytarz. Natychmiast.
Anastazja poczuła, jak wszystko w niej się zaciska.
— Powiedz mi prawdę! — krzyknęła, a głos jej się załamał. — Masz żonę?!
Znów cisza.
A potem krok tuż przy drzwiach.
— Nastia… otwórz.
I wtedy coś się zmieniło.
Jego głos złagodniał.
Stał się niemal taki jak kiedyś.
Jak wtedy, gdy się jej oświadczył.
Jak wtedy, gdy bezgranicznie mu wierzyła.
— Zrujnowałaś cały nasz poranek — powiedział cicho. — Po co tam poszłaś? Po co z nimi rozmawiałaś?
Palce Anastazji zrobiły się lodowate.
— Ty mnie okłamywałeś od samego początku…
— Wszystko ci wyjaśnię — przerwał jej. — Po prostu wyjdź.
Natalia Wiktorowna zrobiła krok do przodu.
— Nie otwieraj drzwi.
Ale Anastazja już patrzyła na klamkę.
Nagle odezwał się drugi głos.
Kobiecy.
Wyraźny.
Chłodny.
Stanowczy.
— Dmitrij, dość. Ona już wszystko wie.
Anastazja zamarła.
— Kto to? — wyszeptała.
Pracownica pobladła.
— To… ta kobieta z bazy danych.
Cisza stała się absolutna.
A potem Dmitrij powiedział ostro:
— Elena, nie wtrącaj się.
Elena.
Imię, które jeszcze chwilę temu było tylko zapisem w dokumentach, teraz brzmiało tuż za drzwiami.
Anastazja cofnęła się o krok.
— Oni są tu oboje… — wyszeptała. — Oboje…
W tym momencie telefon w jej dłoni rozświetlił się.
Nowa wiadomość:
„Sama to skomplikowałaś. Otwórz drzwi. Wszystko się skończy dobrze.”
Z zewnątrz rozległo się ciche pukanie.
Raz.
Drugi raz.
Trzeci.
A potem głos Dmitrija stał się inny.
Twardszy.
Chłodniejszy.
Groźniejszy.
— Proszę cię ostatni raz.
Wtedy Anastazja zrozumiała jedno.
To już nie była rozmowa.
To był moment, po którym nie ma powrotu.
# ROZDZIAŁ 4. PRAWDĄ ZA ZAMKNIĘTYMI DRZWIAMI
Anastazja stała nieruchomo, wpatrując się w drzwi.
Po drugiej stronie znajdowały się dwie osoby związane z Dmitrijem.
Jej świat skurczył się do tego jednego punktu.
Do tej klamki.
Do tego pukania.
I do własnego oddechu, który brzmiał zbyt głośno.
— Nie otwierać — powtórzyła Natalia Wiktorowna niemal szeptem. — Niezależnie od tego, co powie.
Głos Dmitrija znów dobiegł z korytarza.
— Nastia, jesteś rozsądną kobietą. Rozumiesz, że to tylko błąd systemu.
Ale tym razem odezwała się kobieta.
— Nie. Ona ma prawo znać prawdę.
W tym momencie coś w Anastazji pękło.
— Otwieram — powiedziała spokojnie.
— Nie! — krzyknęła urzędniczka. — Nie rozumiesz, co się dzieje!
Ale Anastazja już położyła rękę na klamce.
— Muszę to usłyszeć sama.
Otworzyła drzwi.
Na korytarzu stał Dmitrij.
Obok niego kobieta.
Elena Gromowa.
Wysoka.
Blada.
Z zmęczonym spojrzeniem.
Nie było krzyku.
Nie było sceny.
Tylko ciężka cisza.
— Nastia… — zaczął Dmitrij.
— Nie mów do mnie tak — przerwała mu ostro.
Zamilkł.
Elena zrobiła krok do przodu.
— Nie powiedział ci najważniejszego — powiedziała cicho. — Nie jesteśmy oficjalnie po rozwodzie.
Anastazja zamarła.
— Co?
Dmitrij odwrócił się do niej.
— To nie jest takie proste.
— Nie? — jej głos się załamał. — Wziąłeś ze mną ślub, będąc nadal żonaty?!
Opuścił wzrok.
I to wystarczyło.
Elena kontynuowała:
— Trzy lata temu po prostu zniknął z mojego życia. Bez słowa. Bez pożegnania. Później dowiedziałam się, że żył pod innym nazwiskiem w innym mieście i szukał kolejnych kobiet.
Anastazja poczuła, jak ziemia usuwa jej się spod nóg.
Wszystkie wspomnienia rozpadły się.
Ślub.
Przysięga.
Podróż poślubna.
Plany na przyszłość.
Wszystko stało się obce.
— Kim ty właściwie jesteś? — zapytała.
Dmitrij milczał.
To milczenie było gorsze niż każde wyznanie.
— Kim byłam dla ciebie? — wyszeptała.
Podniósł wzrok.
Po raz pierwszy nie było w nim pewności.
— Byłaś prawdziwa — powiedział. — Najbardziej prawdziwa ze wszystkich.
Elena uśmiechnęła się gorzko.
— On tak zawsze mówi.
Anastazja cofnęła się.
— Nie chcę już nic słyszeć.
Odwróciła się.
I nagle nie było już gniewu.
Ani łez.
Tylko jasność.
Za jej plecami Dmitrij zrobił krok.
— Nastia, poczekaj…
Ale ona już nie słuchała.
Natalia Wiktorowna delikatnie zamknęła drzwi biura.
— Co teraz? — zapytała Anastazja.
Kobieta spojrzała na nią szczerze.
— Teraz odzyskasz swoje życie.
# EPILOG. PO BŁĘDZIE SYSTEMU
Tydzień później małżeństwo zostało oficjalnie unieważnione z powodu podwójnej rejestracji i fałszerstwa danych w rejestrze stanu cywilnego.
Nazwisko Dmitrija Andriejewicza pojawiło się w kilku dawnych sprawach o oszustwa.
Anastazja opuściła miasto.
Nie odbierała telefonów.
Nie szukała wyjaśnień.
Nie czekała na przeprosiny.
Czasem najgorsze historie miłosne nie są jednym aktem zdrady.
Są całym życiem zbudowanym na kłamstwie.
Ale jedno wiedziała na pewno:
czasem błąd systemu nie niszczy życia.
Czasem je ratuje.
**KONIEC**
