Shirley z niedowierzaniem stała w drzwiach, serce bijąc jej mocno w piersi, gdy zobaczyła swojego męża Brody’ego, który otwarcie flirtował ze swoją sekretarką Lilą.
Jej dłoń drżała, a łyżki, które trzymała, wypadły jej z rąk, gdy poczuła, jak zimny dreszcz przeszył jej ciało. Wyglądali na odciętych od rzeczywistości, jakby nie dostrzegali niczego wokół.
„Brody, co tu się dzieje?!” – przerwała milczenie, a jej głos brzmiał jednocześnie wściekle i bezradnie.
Brody udawał niewinnego. „Co cię obchodzi, Shirley? Rozmawiamy tylko o pracy.”
„Tak rozmawiacie o pracy?!” – przerwała mu, a w jej głosie narastała wściekłość. „Tak, że wsuwasz ręce pod jej spódnicę?! Na oczach innych?!”
„Nie rób sceny,” ostrzegł Brody, lecz Shirley nie zamierzała ustąpić.
„Musimy porozmawiać. Tylko we dwoje. Natychmiast!”
W jego oczach zapłonęła złość. „Nie możesz mi rozkazywać. Dzisiaj złożę pozew o rozwód. Ja dostanę dom.”
„Nie możesz mi go odebrać! To należało do moich rodziców, nie masz do tego prawa!”
Z uśmiechem pełnym pogardy dodał: „Nie zapominaj, że jesteś żoną prawnika. Przyprowadzę Lilę i będziemy świętować w każdym pokoju.”
Shirley zszokowana i zraniona, czuła, jak łzy pieką jej oczy, gdy Brody wcisnął swój obrączkę w ciasto, które przyniosła. „Może możesz go wstawić do budy dla psa,” kpił, zanim opuścił biuro z Lilą.
Zdegustowana i upokorzona, Shirley pozostała w otoczeniu współczujących spojrzeń i szeptów. Później, samotna w tanim hotelowym pokoju, nie mogła powstrzymać łez, rozmyślając o bolesnym zwrocie w swoim życiu.
Jak mógł ten mężczyzna, któremu kiedyś oddała serce, stać się takim bezdusznym obcym?
Zgromadzona w emocjach, uderzyła w poduszkę, starając się złagodzić ból. Jednak nagle ktoś zapukał do drzwi, a ona, myśląc, że to pracownik hotelu, otworzyła je, ale zastała nieznajomego mężczyznę.
„Myślałem, że usłyszałem wołanie o pomoc,” wymamrotał, wpatrując się w nią.
„Źle usłyszałeś. Chyba że możesz mi pomóc uratować mój dom przed mężem, który się ode mnie odwraca. Znikaj,” warknęła, jej głos był łamiący.
Jego spojrzenie stało się poważne, badając ją wzrokiem. „Nie mogę ci pomóc. Ale teraz rozumiem, dlaczego od ciebie odchodzi.” Odwrócił się i poszedł.
Zła, Shirley podążyła za nim do jego pokoju. „Co miałeś na myśli?” – zażądała, blokując mu drogę.
„Tylko się martwiłem o hałas,” próbował wyjaśnić.
„Wiem, co miałeś na myśli!” – odpowiedziała z gniewem. „Może nie wyglądam perfekcyjnie, ale to nie daje ci prawa mnie oceniać.”
Mężczyzna cicho przytaknął, z odrobiną żalu w oczach. „Masz rację. Tego nie zasługujesz.”
Shirley przez chwilę była bez słów, a jej złość zaczęła słabnąć. Zanim jednak mogła zareagować, mężczyzna nagle zamknął drzwi.
„Czekaj! Chciałam ci jeszcze coś powiedzieć!” – krzyknęła, uderzając w drzwi i boląc się w stopę.
Następnego dnia, kulejąc, weszła do biura, a myśli o nieznajomym wciąż krążyły jej w głowie. Nagle przypomniała sobie: pan Williams przychodzi dzisiaj!
„Świetnie, dokładnie tego teraz potrzebuję – nowego szefa, gdy jestem w totalnym chaosie,” mruknęła, siadając.
„Cóż, twój nowy szef już tu jest,” usłyszała za sobą głos, który był zaskakująco znajomy i zdecydowanie niepożądany. „Ty musisz być moją miłą i pomocną sekretarką Shirley.”
Zszokowana obróciła się i zdała sobie sprawę, że mężczyzna, którego przed chwilą skarciła, to naprawdę pan Williams, jej nowy szef. Zawstydzona zająknęła się: „Przepraszam za wczoraj,” ale on nie był zainteresowany przeprosinami.
„Twoje zachowanie było nieakceptowalne. Oczekuję więcej od moich pracowników. Potrzebuję natychmiast akt sprawy Richardson przeciwko Richardsonowi,” rozkazał, wchodząc do swojego biura.
Shirley, zawstydzona, zaakceptowała jego reprymendę i zaczęła przeszukiwać stos dokumentów na swoim biurku. W pośpiechu upuściła stos akt, co ponownie przyciągnęło krytyczne spojrzenie pana Williamsa.
„Dlaczego to trwa tak długo? Prosiłem cię, żebyś przyniosła mi akta, a nie rozsypywała je po podłodze,” powiedział, zbliżając się do niej.
„J-ja mam je tutaj,” zająknęła się Shirley, wręczając mu akta, a jej policzki płonęły ze wstydu.
Pan Williams wziął dokumenty, a jego wzrok przesunął się po bałaganie na jej biurku. „To niezły bałagan. Wygląda na to, że porządek nie jest twoją mocną stroną,” zauważył sucho.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, odwrócił się i wyszedł, pozostawiając ją samą z chaosem. Ale problemy Shirley jeszcze się nie skończyły.
Podczas sprzątania pojawił się Brody z Lilą, a ich śmiech tylko potęgował jej upokorzenie. To był ostatni raz dla Shirley; miała dość bycia ośmieszana przez mężczyzn.
Z wściekłością wbiegła do biura pana Williamsa. „Nie jestem już twoją sekretarką. Rezygnuję.”
Pan Williams, nieporuszony, odmówił przyjęcia jej rezygnacji. „Wracaj do pracy, Shirley. Mamy sprawę Richardson.”
„Nie. Odchodzę, więc podpisz moją rezygnację,” upierała się Shirley z determinacją.
„Nie zamierzam tego podpisać,” odpowiedział, zmiętolając jej pismo rezygnacyjne, a następnie wyrzucając je przez okno.
Frustrowana i emocjonalnie wyczerpana usiadła przy jego biurku, pisząc nową rezygnację, w której odczuwała ból zdrady.
„Nie mogę już tego znieść,” załamała się. „Co jest w mężczyznach jak ty… że myślisz, że możesz kontrolować moje życie?”
Postawa pana Williamsa złagodniała, gdy jej słuchał. „Nie odrzucam twojej rezygnacji, ponieważ chcę cię prześladować,” wyjaśnił, siadając obok niej.
„Po prostu mnie puść,” błagała, patrząc na niego. „Nie mogę—”
Shirley zamilkła, gdy pan Williams wyciągnął chusteczkę i delikatnie osuszył jej łzy. „Nie mogę cię puścić, bo cię lubię, Shirley,” wyznał, a jego szczerość zaskoczyła ją.
„Ale nie znasz mnie nawet, panie Williams,” odpowiedziała, zdezorientowana jego uczuciami po ich trudnym początku.
„Nathan, nazywaj mnie Nathan. I tak, może nie znam cię całkowicie, ale podziwiam twój duch i siłę,” wyjaśnił, próbując zniwelować dystans między nimi.
Shirley była rozdarta; słowa Brody’ego wciąż ją dręczy
ły, wątpiąc w intencje Nathana. Jednak intensywność chwili sprawiła, że wszystko inne zeszło na drugi plan.
Następnego dnia, gdy Shirley przyszła do pracy, znalazła Nathana z dwiema filiżankami kawy w ręku, gotowego podarować jej jedną z nich z uśmiechem, który miał rozjaśnić jej dzień. Lecz Brody i Lila znów się pojawili, wykluczając ją.
Zrozpaczona uciekła do łazienki. Nathan, zdezorientowany jej reakcją, rozmawiał z inną sekretarką, dowiadując się o zdradzie Brody’ego.
Później Shirley weszła do biura Nathana z mnóstwem dokumentów. Gdy pracowali razem, Nathan poprosił ją o pomoc.
Ich rozmowy stawały się coraz płynniejsze, a Shirley odkryła, że Nathan ma pasję do jazzu. Ich związek pogłębiał się, ale Shirley wciąż była ostrożna.
Pewnego wieczoru Nathan poprosił ją o pomoc w przygotowaniu ważnej mowy otwierającej.
Podczas gdy ściśle współpracowali, przypadkowy dotyk prowadził do nieoczekiwanego momentu intymności. Jednak czuła chwila została nagle przerwana przez pojawienie się Brody’ego.
„Proszę, Shirley. Potrzebuję pocieszenia,” jęknął Brody, stając przed nią bezradnie. Nathan stanął ochronnie między nimi.
„Co on tu robi?” – zapytał Brody wściekły.
„To cię nie dotyczy!” – odparł Nathan. „Znikaj od niej!”
„Posiadam jej serce,” chełpił się Brody. „Jesteśmy małżeństwem od dziesięciu lat i ona wciąż mnie kocha!”
„To nieprawda!” – protestowała Shirley, podczas gdy Nathan już odszedł. Brody chwycił ją, ale Shirley zdecydowanie się sprzeciwiła, grożąc zgłoszeniem sprawy.
Uciekła na zewnątrz, a śnieg padał wokół niej, gdy zobaczyła, że Nathan wsiada do swojego samochodu. „Czy nie możemy po prostu wrócić i porozmawiać, Nathan?” – błagała.
„Nie,” powiedział Nathan, spuszczając głowę. „Powinienem był wiedzieć, że to, co między nami, jest zbyt piękne, by mogło być prawdziwe.”
Frustracja Shirley wybuchła: „Jak możesz wierzyć w jego kłamstwa? Nie możesz oczekiwać, że będę walczyć o ciebie, jeśli ty nie robisz tego samego. Powiedz coś!”
Nathan przez chwilę milczał, a potem wysiadł z samochodu i stanął naprzeciw niej. „Żałuję, że nie spotkałem cię siedem lat temu i nie mogłem ci pomóc w tym wszystkim, co przeszłaś.”
Shirley wstrzymała oddech, gdy Nathan podszedł bliżej i wziął jej twarz w swoje dłonie. Jego ciepły dotyk sprawił, że zadrżała. „Chcę, żebyś była szczęśliwa,” wyznał.
„Już teraz mnie uszczęśliwiasz,” odpowiedziała Shirley, a w tej chwili pocałowali się, czując, że to początek czegoś nowego i pełnego pasji.
„Pozwól, że pozwę Brody’ego. Nie pozwolę mu uciec bez konsekwencji za to, co ci zrobił,” obiecał Nathan.
Po raz pierwszy Shirley uwierzyła, że po bólu spowodowanym przez Brody’ego, rzeczy mogą się poprawić, i wiedziała, że Nathan jest jej prawdziwą miłością.
