— Aneczka, tylko się nie przestrasz, — głos cioci Tomy z mieszkania numer 44 brzmiał przytłumiony, jakby przyciskała telefon do samych ust. — Twoja teściowa jest tu z córką i jakimś obcym facetem, próbują wyłamać wasze drzwi.
Mówię im: „Co wy wyprawiacie?”, a Nina Pawłowna twierdzi, że zgubiła klucze i że muszą pilnie zabrać meble dla Maksimka, póki ty jesteś w pracy. Ten mężczyzna już stoi z łomem!
Palce Anny zacisnęły się mocniej na plastikowej obudowie telefonu. Jej własne mieszkanie — niewielkie dwupokojowe lokum odziedziczone po babci. Trzy lata temu Maksim pojawił się tam z jedną walizką.
Od tamtej pory Nina Pawłowna nie przepuszczała żadnej okazji, by nazywać to miejsce „gniazdkiem naszego Maksimka”. Anna znosiła te uwagi w milczeniu, chcąc utrzymać iluzję normalnego małżeństwa. Uśmiechała się podczas rodzinnych spotkań, nawet gdy teściowa po swojemu przestawiała naczynia w jej kuchni albo krytykowała zasłony.
Ale żeby wyłamywać drzwi? Wynosić meble?
— Ciociu Toma, proszę nigdzie nie odchodź. Nie zamykaj wizjera — patrz uważnie, co wynoszą, — powiedziała Anna chłodnym, opanowanym głosem.
Rozłączyła się. Ktoś inny na jej miejscu pewnie zacząłby krzyczeć, płakać albo błagać. Ale nie Anna. Spokojnie otworzyła klawiaturę i wybrała numer policji.
— Dyżurny, słucham.
— Dzień dobry. Pod adresem ulica Budowniczych 15, mieszkanie 42, w tej chwili dochodzi do nielegalnego wtargnięcia do mieszkania. Grupa osób wyłamuje zamek. Jestem właścicielką i jestem w pracy. Sąsiadka wszystko widzi. Proszę o wysłanie patrolu.
Dyspozytorka szybko doprecyzowała dane, potwierdziła adres i poleciła Annie wracać do domu, ale nie wdawać się w bezpośredni konflikt z intruzami.
Anna narzuciła płaszcz, rzuciła przełożonemu krótkie wyjaśnienie o sprawach rodzinnych i zamówiła samochód przez aplikację. Gdy auto przedzierało się przez zatłoczone ulice, myśli kłębiły się w jej głowie.
Dla kogo zabierają te meble? Dla Oksany? Niedawno wzięła kredyt na puste mieszkanie i narzekała, że nie ma nawet na czym spać. A Maksim? Czy o tym wiedział? Jeśli wiedział i pozwolił matce okradać własną żonę — to był koniec wszystkiego.
Kiedy samochód wjechał na podwórko, Anna zobaczyła radiowóz z włączonym kogutem oraz zaparkowaną obok starą ciężarową furgonetkę. Przy wejściu stał Oleg, mąż Oksany, i nerwowo palił papierosa. Na widok Anny zakrztusił się dymem i cofnął o krok.
Anna minęła go bez słowa i weszła do klatki schodowej. Drzwi do jej mieszkania były szeroko otwarte. Górny zamek wisiał wyrwany razem z kawałkiem drewna. Na korytarzu unosił się ciężki zapach obcego potu i tanich perfum teściowej.
To, co zobaczyła w środku, przypominało kiepsko wyreżyserowany spektakl. Na środku dużego pokoju utknęła ogromna, droga beżowa kanapa, którą Anna kupiła za pieniądze z urlopu. Nina Pawłowna trzymała się jej kurczowo, próbując z całych sił przesunąć ciężki mebel.
Obok stał dzielnicowy — mężczyzna w średnim wieku o zmęczonej twarzy — i coś zapisywał w swoim tablecie. Młody sierżant blokował wyjście Oksanie, która przyciskała do piersi ekspres do kawy, zdecydowanie niebędący jej własnością.
— **Proszę zabrać ode mnie ręce!** — krzyczała teściowa, kurczowo trzymając się kanapy, jakby była to ostatnia rzecz, jaka jej pozostała. — **To mieszkanie mojego syna! Mam pełne prawo zabrać jego rzeczy! Oksanie są bardziej potrzebne, a ta mysz sobie jeszcze kupi! Złożę na was skargę!**
— **Dzień dobry,** — powiedziała głośno Anna, przekraczając próg przez wyrwany framug drzwi. — **To ja wezwałam policję. To jest moje mieszkanie.**
Nina Pawłowna odwróciła się gwałtownie. Jej twarz wykrzywiła się ze złości.
— **No wreszcie jesteś! Ograbiłaś męża, a teraz jeszcze policję na jego własną matkę sprowadzasz?! Maksym wszystko kupował! Bierz pudełko, Oksana — zabieramy, co nasze!**
— **Czy posiada pani dokumenty potwierdzające własność mieszkania?** — zapytał spokojnie funkcjonariusz, ignorując krzyki.
Anna wyjęła telefon, pokazała dowód tożsamości i elektroniczny odpis własności. Policjant uważnie sprawdził dane i skinął głową.
— **Proszę pani, mieszkanie należy wyłącznie do Anny Nikołajewny Smirnowej,** — oznajmił sucho. — **Dokonała pani bezprawnego wtargnięcia do cudzego lokalu. Proszę z nami.**
W tym momencie Nina Pawłowna całkowicie straciła panowanie nad sobą. Puściła kanapę i rzuciła się z pięściami na synową, próbując ją uderzyć i wytrącić jej telefon.
— **Ty podła kobieto!** — wrzeszczała.
Sierżant zareagował natychmiast. Chwycił jej rękę i sprawnie wykręcił ją za plecy. Rozległo się suche metaliczne kliknięcie — kajdanki zatrzasnęły się na jej nadgarstkach.
— **Napaść na funkcjonariusza podczas wykonywania obowiązków oraz chuligaństwo,** — stwierdził rzeczowo policjant. — **Proszę odstawić ekspres do kawy na podłogę, proszę pani. I kierować się do wyjścia. Panie Olegu Władimirowiczu, pana to również dotyczy. Współudział.**
Anna obserwowała to wszystko jakby z boku, jak widz w obcym spektaklu. Oksana cicho płakała, rozmazując tusz do rzęs, a Nina Pawłowna raz próbowała wzbudzić litość, prosząc o tabletki, a zaraz potem znów przechodziła do przekleństw.
W końcu całą trójkę wyprowadzono i wsadzono do radiowozu. Anna musiała pojechać za nimi na komisariat, aby złożyć zeznania.
Na komisariacie unosił się zapach starego papieru i środków dezynfekujących. Anna siedziała w gabinecie dochodzeniowca i monotonnym głosem wymieniała zniszczone mienie. Drzwi do korytarza były lekko uchylone. Nina Pawłowna siedziała na twardej drewnianej ławce, skuta kajdankami do metalowego podłokietnika. Wyglądała na kompletnie zdruzgotaną.
Po około pół godzinie drzwi wejściowe otworzyły się z hukiem. Maksym wpadł do środka zdyszany. Widząc matkę, natychmiast podbiegł do niej.
— **Mamo! Co się stało? Oksana dzwoniła i mówiła jakieś bzdury o więzieniu!**
— **Synku! Ta żmija chce nas wsadzić do więzienia! Za jakąś przeklętą kanapę! Ratuj nas, Maksymku!**
Maksym rozejrzał się i zobaczył Annę wychodzącą z gabinetu. W kilku krokach znalazł się przy niej.
— **Anya, ty oszalałaś?! Jaka policja? Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę, trochę przemeblować mieszkanie… Mama po prostu źle zrozumiała! Natychmiast wycofaj zgłoszenie!**
Anna spojrzała mu w oczy i zrozumiała, jak żałośnie wygląda. Wiedział wszystko. Pozwolił swojej rodzinie wejść do jej domu i zabrać, co tylko chcieli, a teraz próbował się wykręcić niedorzecznym kłamstwem o niespodziance.
Z odrazą cofnęła się o krok.
— **Niespodziankę? Z łomem i wyrwaną framugą? Nie wycofam zgłoszenia. Za szkody zapłacicie w sądzie.**
— **Anya, nie przesadzaj! To tylko rzeczy! Jesteśmy rodziną! Kupię ci nową kanapę! Przestań nas kompromitować!**
— **My już nie jesteśmy rodziną,** — powiedziała spokojnie. — **Masz dokładnie dwie godziny, żeby zabrać swoje rzeczy. Potem wystawię je na klatkę schodową.**
Odwróciła się i odeszła, nie zwracając uwagi na krzyki za plecami.
Godzinę później Anna wróciła do domu. Pracownicy montowali już solidne, tymczasowe metalowe drzwi. W salonie panował chaos: Maksym gorączkowo pakował swoje rzeczy do walizek, mamrocząc coś o okrucieństwie i braku zrozumienia. Anna stała przy oknie ze skrzyżowanymi rękami, czekając tylko, aż ten człowiek zniknie z jej życia na zawsze.
W tym momencie w drzwiach pojawiła się młoda, jasnowłosa kobieta, pchająca wózek dziecięcy i trzymająca dużą torbę podróżną.
— **Maksym?** — powiedziała niepewnie, rozglądając się po zniszczonym mieszkaniu, robotnikach i obcej kobiecie przy oknie. — **Nina Pawłowna mówiła, że dziś wprowadzamy się do twojego pustego mieszkania. A gdzie jest beżowa kanapa? Będzie mi trudno karmić dziecko…**
Maksym zamarł, trzymając w rękach skarpetki. Kolor natychmiast odpłynął z jego twarzy.
Anna powoli przeniosła wzrok z niego na wózek, potem na dziewczynę… i nagle wybuchnęła szczerym śmiechem. Wszystko stało się jasne.
— **Wejdź, kochana,** — powiedziała z lekkim uśmiechem, wskazując na niego. — **Zabierz swoje „skarby” w całości, razem z walizkami. Tylko kanapy nie będzie. Ona jest teraz dowodem w sprawie.**
